Από το Περιστέρι και τους Stereo Nova έως τη συγγραφή, την ενεργειακή θεραπεία και τα νέα καλλιτεχνικά του βήματα!.
Υπάρχουν άνθρωποι που όσο κι αν ταξιδέψουν, κουβαλούν πάντα μέσα τους τον τόπο που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν. Ο Μιχάλης Δέλτα είναι είναι μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της ελληνικής ηλεκτρονικής μουσικής σκηνής. Γέννημα-θρέμμα Περιστεριώτης, φωτογραφίζεται αποκλειστικά για το «Α.Π.» στο Άλσος και μιλά για τις εικόνες, τις εμπειρίες και τους ανθρώπους που σημάδεψαν τα πρώτα χρόνια της ζωής του.
ΠΗΓΗ: ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ
Παράλληλα, αναφέρεται στη μακρόχρονη πορεία του στη μουσική, που ξεκίνησε με τους Στέρεο Νόβα και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, αλλά και στις υπόλοιπες δημιουργικές του δραστηριότητες ως συγγραφέας και ενεργειακός θεραπευτής. Ξεδιπλώνει τις σκέψεις του για την τέχνη, την προσωπική εξέλιξη και τη σχέση του με το Περιστέρι, ενώ αποκαλύπτει τα επόμενα καλλιτεχνικά του σχέδια, αποδεικνύοντας ότι παραμένει ένας δημιουργός που εξελίσσεται και αναζητά συνεχώς νέους τρόπους έκφρασης.
---- Μιχάλη, γεννήθηκες και μεγάλωσες στο Περιστέρι. Ποια ήταν η γειτονιά σου και ποιες είναι οι πρώτες εικόνες που έρχονται στο μυαλό σου όταν την ανακαλείς;
«Η πρώτη μου γειτονιά ήταν στον οδό Δελφών πίσω από την Σαρανταπόρου. Μέναμε οικογενειακώς τότε σε ένα υπέροχο κτήμα δύο οικογένειες σε διαφορετικά σπίτια, σε εκείνον το επίγειο παράδεισο με τα άπειρα λουλούδια, τα δέντρα, το πηγάδι, τις καλαμιές, το κοτέτσι, τα ζώα. Όταν η θεία μου αγόρασε την ασπρόμαυρη τηλεόραση μαζεύονταν όλη η γειτονιά στη βεράντα της, έκοβαν καρπούζι, οι άνδρες έπιναν τη ρετσίνα και γελούσαν ανέμελα και άφοβα με τις πρώτες ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου. Εμείς τα παιδιά παίζαμε κυνηγητό, κρυφτό, σκαρφαλώναμε στα ψηλά δέντρα».
---Σε ποια σχολεία πήγες στο δημοτικό και στο λύκειο, και ποιοι άνθρωποι ή καθηγητές άφησαν το πιο έντονο αποτύπωμα στη ζωή σου;
«Πήγα στο 3ο Δημοτικό σχολείο, έπειτα στο 4ο Δημοτικό νομίζω ήταν δίπλα από το βιβλιοπωλείο «Φάρος» στην Εθν. Αντιστάσεως, και τελείωσα Γυμνάσιο και Λύκειο στο Α΄Περιστερίου που αρχικά ήταν στη Σαρανταπόρου κι έπειτα μεταφέρθηκε πίσω από την Δωδεκανήσου. Αγαπούσα μια δασκάλα που την είχα δύο χρονιές μικρός, αλλά στην υπόλοιπη εκπαίδευσή μου δεν μπορώ να πω ό,τι είχα καθηγητές που υπήρξαν φωστήρες. Αντιθέτως ήρθα αντιμέτωπος κυρίως με συμπλεγματικούς και πολύ συντηρητικούς ανθρώπους. Ο λυκειάρχης με είχε αποβάλλει για μία μέρα επειδή φόρεσα μυτερά δερμάτινα μποτάκια, τα οποία είχα αγοράσει με το χαρτζιλίκι μου από το punk κατάστημα ρούχων το θρυλικό Remember το οποίο βρισκόταν στην Πλάκα.
Μέσο όρο σαν μαθητής έβγαζα δεκαπέντε δίχως να πολυδιαβάζω. Αγαπούσα τα καλλιτεχνικά μαθήματα, τα θεωρητικά και την γυμναστική και συνήθως σκίτσαρα όταν βαριόμουν στα υπόλοιπα. Δεν μου έδωσε τίποτα εκείνη η εκπαίδευση εκτός από την ανάγνωση και την ορθογραφία. Καλλιεργούσα το πνεύμα μονάχος μου αγοράζοντας Underground ξένη λογοτεχνία, Μεταφυσική, Κόμικς και μουσικά περιοδικά».
----Πώς ήταν το Περιστέρι της δεκαετίας των παιδικών και εφηβικών σου χρόνων; Ποιες μυρωδιές, ήχοι και εικόνες πιστεύεις ότι σας διαμόρφωσαν;
«Στην παιδική μου ηλικία και προεφηβεία η εξερεύνηση σε εγκαταλελειμμένα σπίτια ήταν συχνή δράση της αγορίστικης παρέας και για κάποιον λόγο υπήρχαν αρκετά τέτοια ερείπια.
Αργότερα ο κινηματογράφος «Οπτασία» πίσω από το Δημαρχείο μπορώ να πω ό,τι υπήρξε σημείο αναφοράς καθότι λατρεύαμε με τον αδερφό μου να τρώμε παγωτό χωνάκι και να βλέπουμε ταινίες με τον Μπρους Λη αλλά και ερωτικές με την «Εμμανουέλα» στα κρυφά. Ζητάγαμε από τους ιδιοκτήτες να καθαρίζουμε τα ποτήρια και τα σκουπιδάκια από τα τραπεζάκια του καλοκαιρινού σινεμά με αντάλλαγμα δωρεάν ταινίες. Μου άρεσε να κάνω άπειρες βόλτες με το ποδήλατο και να διερευνώ το Περιστέρι. Το άρωμα από το γιασεμί υπήρξε μόνιμα σε όλους τους δρόμους του Περιστερίου. Από μικρό παιδί το όνειρό μου ήταν να περάσω το ποτάμι τον Κηφισό, ο οποίος με γοήτευε σε όλη μου την ζωή, και να πάω στο περιβόητο κέντρο της Αθήνας. Να την ανακαλύψω!»
---Υπήρχε κάποιο σημείο στο Περιστέρι που λειτουργούσε ως καταφύγιο ή τόπος έμπνευσης για εσένα;
«Σημείο έμπνευσης αποτέλεσε στην εφηβεία μου η Βιβλιοθήκη του Περιστερίου την οποία επισκεπτόμουν όταν ήμουν δεκατριών ετών σχεδόν καθημερινά.
Εκεί καθόμουν και μελετούσα τεράστιους τόμους έργων ζωγραφικής κυρίως της Αναγέννησης και όλους τους μεγάλους ζωγράφους, ενώ ταυτόχρονα μάθαινα μόνος μου ανατομία, να ζωγραφίζω το ανθρώπινο σώμα, τοπία από την φύση. Από πέντε ετών ζωγράφιζα πολύ καλά. Ως έφηβος μυήθηκα στην Punk - New Wave και Electro Βρετανική κι Ελληνική μουσική σκηνή, κάτι το οποίο για τα δεδομένα της εποχής υπήρξε αισθητικά άκρως προκλητικό. Το καταφύγιο της Νεορομαντικής παρέας μας ήταν η Pub “Mirror” στην οποία σύχναζα κάθε μέρα με τους φίλους από το πρωί μέχρι το βράδυ. Εκεί πέρασα τα καλύτερά μου χρόνια. Σμιλεύτηκε μέσω της μουσικής ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου και την ζωή. Απόκτησα πολιτική συνείδηση, ουσιαστική σχέση με την Τέχνη και διεύρυνα τους μουσικούς μου ορίζοντες, πάντοτε μαζί με δυνατές φιλίες, ασταμάτητο χορό, αστείρευτο χιούμορ, πηγαία χαρά και μπύρες.
Αργότερα ενήλικας λίγο πριν πάω φαντάρος αλλά και όταν είχα το συγκρότημα μού άρεσε πολύ να κάνω βόλτες με το μηχανάκι στις εργοστασιακές ζώνες πίσω από την Αγία Τριάδα, όπου εμπνεόμουν από το βιομηχανικό τοπίο και στη συνέχεια έγραφα τους πρώτους ηλεκτρονικούς ήχους στα synthesizer μου».
---- Επισκέπτεσαι ακόμη το Περιστέρι; Αν ναι, τι σε φέρνει πίσω στην πόλη που μεγάλωσες;
«Επισκέπτομαι πολύ συχνά το Περιστέρι. Αρχικά εκεί βρίσκεται το πατρικό μου στο οποίο σήμερα ζούνε τα αδέρφια μου, οι γονείς μου πέθαναν μέσα σε έξι μήνες και οι δύο σχετικά πρόσφατα. Επίσης αγαπημένα μου φιλικά πρόσωπα μένουν και εργάζονται στο Περιστέρι.
Στο εστιατόριο «Δάφνη» του οποίου η ψυχή είναι η καλύτερη φίλη μου η Αριστέα Βλάχου, είναι ένας λόγος για τον οποίον βρίσκομαι στην περιοχή εδώ και πολλά χρόνια. Στο Περιστέρι επίσης μένει ο άνθρωπος με τον οποίο συνδέομαι συναισθηματικά.
Παρόλα αυτά υπήρξα ανέκαθεν και παραμένω ανεξάρτητος, κρατώ τις ουσιαστικές μου συνδέσεις ζωντανές εφόσον μας συνδέουν πράγματα και στο παρόν, διαφορετικά δεν γυρίζω να κοιτάξω πίσω με ευκολία».
---- Τι σου αρέσει περισσότερο στο σημερινό Περιστέρι και τι όχι;
«Μου αρέσει αυτό που πάντοτε το ξεχώριζε σαν προάστιο, η ανοιχτωσιά, η άπλα του, το ό,τι βλέπω απ΄ άκρη σ’ άκρη τον ουρανό. Τα βιομηχανικά του κτήρια και οι παλιές γειτονιές. Οι πολλές επιλογές που έχω για να πάω σε έναν προορισμό.
Ο Δήμαρχος έχει ανανεώσει εντυπωσιακά το κέντρο του Περιστερίου, αλλά μόνο σε αισθητικό επίπεδο και όχι τόσο σε λειτουργικό όπως θα έπρεπε. Ναι, δεν μου αρέσει που η περιοχή τριγύρω παραμένει προβληματική με άθλιους δρόμους, σε χωροχρόνο του παρελθόντος. Τα στενά αλλά και κεντρικοί δρόμοι είναι γεμάτοι λακκούβες και κακοτεχνίες κυρίως για όσους οδηγούν δίκυκλα».
---- Αν μπορούσες να περπατήσεις ξανά στους δρόμους της εφηβείας σου τι θα ήθελες να ξαναζήσεις;
«Τις μεταμεσονύκτιες βόλτες σε όλο το Περιστέρι με τον κολλητό μου τον Γιάννη Κατσαρό και τις υπέροχες μουσικές που ακούγαμε στο φορητό κασετόφωνο που είχαμε μαζί μας».
---Πότε συνειδητοποίησες λοιπόν ότι η μουσική δεν θα ήταν απλώς ένα χόμπι αλλά ο δρόμος της ζωής σου;
« Το πάθος μου για τη μουσική αποκορυφώθηκε στην εφηβεία μου, όταν ξεκίνησε και η ουσιαστική αναζήτησή μου γι' αυτή. Πήγα στο Ωδείο για πολύ λίγο, ένιωθα καταπιεσμένος και διέκοψα. Δεν υπήρχαν χρήματα ούτε για ένα απλό deck, όλες τις μουσικές που λάτρευα τότε τις έγραφα σε κασέτες.
Δεκατριών χρονών είχα την ευλογία να ακούσω Specials, Clash, Eurythmics,Yazoo, Depeche Mode, The Cure, The Smiths, Tuxedomoon, New Order, Brian Eno, Cocteau Twins, Bauhaus κι όλη την αφρόκρεμα της μετα-punk περιόδου, του new wave, του electro καθώς επίσης και τα πρώτα Acid House κομμάτια. Άκουγα στο ραδιόφωνο τον Άκη Έβενη ανάμεσα σε άλλους και διάβαζα όλα τα μουσικά περιοδικά: το «Ποπ και Ροκ», το « Ήχος», το «Μουσική». Με την παρέα μου σε ηλικία δεκαπέντε ετών φτιάχναμε γκρουπ με φτηνά keyboards, δεν μας ενδιέφερε τίποτα άλλο παρά μονάχα η μουσική. Ήταν ο κόσμος όλος.
Επικοινωνούσαμε με nick-names, εγώ συστηνόμουν τότε ως Arthur Swan, φανατικός οπαδός των Cure, με look ακριβώς σαν του Robert Smith. Στο σπίτι με τους γονείς μου γίνονταν ομηρικοί καυγάδες για την «εκκεντρική» εμφάνισή μου ερχόμουν σε σφοδρές συγκρούσεις για να διεκδικήσω να είμαι όπως είχα επιλέξει να είμαι. Σαφέστατα η όλη ιστορία αποτελούσε την μεγάλη μου αντίδραση και αντίσταση απέναντι στα σοβαρά προβλήματα που είχα με τους γονείς μου, δεν ταιριάζαμε σε τίποτα.
Για εκείνη την εποχή το να σηκώνει ένα αγόρι τα μαλλιά του όρθια, να βάφεται και να φοράει περίεργα μαύρα ρούχα, παραμάνες, σκουλαρίκια, ήταν ενάντια σε κάθε θεσμό και καθεστώς, καθόλου αποδεκτό ή αρεστό. Όλα όσα δηλαδή οι νέοι σήμερα έχουν ως δεδομένα.
---- Οι Stereo Nova ήταν αποτέλεσμα σχεδιασμού ή μιας αυθόρμητης δημιουργικής συνάντησης;
«Σε ότι αφορά τους Στέρεο Νόβα κι εκείνη την περίοδο της ζωής μου το μόνο που έχω να πω είναι πως μέχρι σήμερα είμαι ο ίδιος άνθρωπος. Οι αξίες μου, η πολιτική μου θέση, η αντίληψή μου για τον άνθρωπο εμπλουτίστηκαν αλλά δεν άλλαξαν τις ποιότητες αυτές».
-- Ποια θεωρείς την κορυφαία στιγμή της καλλιτεχνικής σου πορείας μέχρι σήμερα;
«Όλες μου οι δημιουργικές στιγμές χαρακτηρίζονται από μία βάση και από μία κορυφή, φανταστείτε το σαν πυραμίδα. Άλλες είναι μικρότερες σε συναισθηματικό μέγεθος και άλλες μεγαλύτερες. Για μένα όλες ήρθαν την κατάλληλη χρονική περίοδο και από όλες έμαθα κάτι ωφέλιμο το οποίο με ενδυνάμωσε στην εξέλιξή μου καλλιτεχνικά αλλά και ως άνθρωπο».
---Κοιτάζοντας πίσω, αισθάνεσαι δικαιωμένος και ικανοποιημένος από όσα έχεις δημιουργήσει;
«Ναι θα ήμουν αχάριστος να ισχυριστώ το αντίθετο. Είμαι ευγνώμων στο Υπέρτατο Ον και στο Μέγα Μυστήριο της ζωής που με μύησαν στη δημιουργική δύναμη για να μην καταστραφώ».
----Εκτός από τη μουσική, έχεις αναπτύξει ένα πλούσιο συγγραφικό έργο. Τι σου προσφέρει η γραφή που δεν μπορεί να σου προσφέρει η μουσική;
«Έγραψα από το 2016 έξι βιβλία στα οποία πραγματεύομαι τη σχέση του ανθρώπου με την οικογένειά του, με την ύπαρξή του και τις πνευματικές του αναζητήσεις. Εκδίδονται από τις Εκδόσεις Οδός Πανός του ποιητή κι εκδότη Γιώργου Χρονά. Η γραφή χαρακτηρίζεται από έναν άμεσο τρόπο προσέγγισης της αλήθειας, καθότι ο Λόγος είναι σαφής σε σχέση με την ασάφεια της μουσικής.
Την ίδια στιγμή έχω επιβεβαιώσει πως ο σημερινός άνθρωπος λόγω των δοκιμασιών που αντιμετωπίζει, έχει περισσότερο ανάγκη να αναζητήσει την αλήθεια του παρά να βάλει ένα τραγούδι να παίζει ως χαλί στα προβλήματα της καθημερινότητάς του. Η δική μου γραφή και το περιεχόμενο των κειμένων μου χαρακτηρίζονται από μία βιωματική δόνηση η οποία μπορεί να αφυπνίσει εκείνους που διψάνε να ακούσουν, που είναι έτοιμοι».
----Υπάρχει κάποιο βιβλίο σου που θεωρείς πιο προσωπικό ή πιο κοντά στον εσωτερικό σου κόσμο;
«Ναι είναι το έκτο κατά σειρά και έχει τον τίτλο «Το Λαμπερό Σκοτάδι». Πρόκειται στην ουσία για μία παρακαταθήκη που αφήνω στο πεδίο των Παραφυσικών Φαινομένων, μέσω βιωματικών γεγονότων και ιστοριών. Είναι ένα βιβλίο το οποίο συνδέει το ορατό μας πεδίο με τους αόρατους κόσμους, με πεδία πνευματικά».
--- Είσαι επίσης ενεργειακός θεραπευτής. Τι σημαίνει για εσένα ο όρος «ενεργειακή θεραπεία» και πώς θα τον εξηγούσες σε κάποιον που τον ακούει για πρώτη φορά;
«Ενεργειακή θεραπεία σημαίνει πως από την ημέρα που έρχεται ο άνθρωπος σε ετούτη την ζωή, εκτός από τις αρχικές του εντυπώσεις και τα ψυχολογικά τραύματα από το περιβάλλον του, καταγράφονται και ενεργειακά αποτυπώματα στο σώμα του, σε ολόκληρη την ύπαρξή του, τα οποία έχει τη δυνατότητα να τα αποβάλλει μονάχα μέσω συγκεκριμένων μεθόδων όπως το Ρέικι που ασκώ ο ίδιος τα τελευταία δεκαέξι χρόνια. Μπορεί να διαβάσει περισσότερα όποιος ενδιαφέρεται στην ιστοσελίδα μου: https://mikaeldelta.gr/. ».
--Πιστεύεις ότι υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στη μουσική δημιουργία, τη συγγραφή και την ενεργειακή θεραπεία; Ποιο είναι το κοινό τους σημείο;
«Ναι φυσικά και υπάρχει σύνδεση, είναι σαν ένα ισόπλευρο τρίγωνο πνευματικής άνθησης και εξέλιξης, μην ξεχνάμε πως θεραπεία σημαίνει Εξέλιξη.
Με απλά λόγια γίνεται ολιστική φροντίδα μέσω της μουσικής, της συγγραφής και της ενεργειακής ίασης σε Πνεύμα, Ψυχή και Σώμα».
----Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σου βήματα; Ετοιμάζεις νέα μουσική, κάποιο νέο βιβλίο ή άλλες δημιουργικές συνεργασίες;
«Ετοιμάζω το καινούργιο μου βιβλίο που έχει τίτλο «Εσύ και οι Γονείς σου», παράλληλα είμαι σε επαφή για πολύ όμορφες μουσικές συνευρέσεις αλλά δεν θα τις μαρτυρήσω».
--- Ποιοι καλλιτέχνες, Έλληνες ή ξένοι, επηρέασαν περισσότερο τη μουσική και την αισθητική σου;
«Υπάρχουν Έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες οι οποίοι μέσα από το έργο τους διεύρυναν τον ορίζοντα της σκέψης μου, όπως ο Καβάφης, ο Τσαρούχης, ο Χρονάς, και πολλοί μουσικοί και γκρουπ τους οποίους αναφέρω σε προηγούμενη απάντησή μου.
Την μουσική και την αισθητική μου την επηρέασε επίσης και ολόκληρη η ζωή μου, οι περιπέτειές μου, τα σφάλματά μου και το μέτρο που έχω, η συνέπειά μου, η επιμονή και η θέλησή μου, ο εγωισμός μου, οι μεταφυσικές μου εμπειρίες και σαφώς η ψυχοθεραπεία μου για χρόνια».
---Η τεχνητή νοημοσύνη μπαίνει πλέον δυναμικά στον χώρο της μουσικής. Τη βλέπεις ως εργαλείο δημιουργίας ή ως απειλή για την ανθρώπινη έμπνευση;
«Η τεχνητή νοημοσύνη δεν με απειλεί. Είναι ένα εργαλείο το οποίο χρησιμοποιώ αποκλειστικά για να λαμβάνω πληροφορίες. Δεν το εκμεταλλεύομαι όμως για να μου γράφει τα κείμενά μου και τις μουσικές μου. Αυτό το κάνουν όσοι είναι τεμπέληδες, ατάλαντοι και αθεράπευτα ανόητοι».
22---Κλείνοντας, αν ο σημερινός Μιχάλης Δέλτα μπορούσε να συναντήσει τον έφηβο που μεγάλωνε στο Περιστέρι, ποια συμβουλή θα του έδινε και ποιο μήνυμα θα ήθελε να στείλει στους νέους που κυνηγούν τα όνειρά τους;
«Δεν θα έδινα καμία συμβουλή, θα έλεγα, «Είσαι στο δρόμο σου». Τους νέους σήμερα τους παροτρύνω να αγοράσουν το επόμενο βιβλίο μου, και να μπορέσουν να αποδεσμευτούν από τον φόβο και την συναισθηματική εποπτεία των γονιών τους, ώστε να ζήσουν στη ζωή τους με χαρά και ευλογία».
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ
Ο Μιχάλης Δέλτα γεννήθηκε στο Περιστέρι το 1969. Ασχολήθηκε από μικρός με τη ζωγραφική και τη μουσική. Εργάστηκε ως πωλητής και γραφίστας για μικρό χρονικό διάστημα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος Στέρεο Νόβα. Από το 1992 μέχρι και σήμερα έχει κυκλοφορήσει περισσότερα από είκοσι albums σε Ελλάδα, Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία, Ισπανία, Αμερική και Λιθουανία. Συνεργάστηκε με Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες, έγραψε μουσική για τον κινηματογράφο και το θέατρο. Το 2008 ξεκίνησε να διδάσκει Μουσική Τεχνολογία. Έχει γράψει έξι βιβλία πνευματικής ανάπτυξης τα οποία εκδίδονται από τις Εκδόσεις Οδός Πανός. Ασχολείται πολλά χρόνια με την Ψυχολογία και τον Εσωτερισμό έχοντας προσωπικές εμπειρίες από την ψυχοθεραπεία του, αλλά και ως Reiki Master T
